آسمان اين شبها كه مي رسد، عجيب بي قراري مي كند و زمين داغ دلش تازه مي شود و زخم شرمش سر باز مي كند. ملكوتيان حق دارند سر بر ديوار عرش بگذارند و هاي هاي گريه كنند. ماه حق دارد كه گوشه اختفا را براي گريه اختيار كند و ستارگان چه كنند اگر سر بر شانه يكديگر نگذارند و مصيبت را زبان نگيرند.

دل غريب من از گردش زمانه گرفت
                 به حسرت غم زهرا شبى بهانه گرفت
شبانه بغض گلوگير من كنار بقيع
          شكست و ديده ز دل اشك دانه دانه گرفت
ز اشك جارى چشمم ز چشمه سار دلم
             در آن سحر چمن عشق صد جوانه گرفت
ز پشت پنجره ها ديدگان پر اشكم
                  سراغ مدفن پنهان و بى نشانه گرفت
نشان شعله و دود سراى زهرا را
                     توان هنوز ز ديوار و بام خانه گرفت
مصيبتى است على را كه پيش چشمانش
                       عدو اميد دلش را به تازيانه گرفت
چه گفت فاطمه كانگونه با تاثر و غم
                    على مراسم تدفين او شبانه گرفت
فراق فاطمه را بوتراب باور كرد
               شبى كه چوبه تابوت را به شانه گرفت

نهايت هر درد به عادت ختم مي‌شود. درد، علت و خاستگاه هر فرد را بازآفريني مي‌كند. اين بازآفريني، موقعيت واقعي اوست. پيرامون ما از بي‌قاعدگي مفرط انباشته شده است. عادت به رنج، اساس ساختار غيرواقعي زندگي اجتماعي شده.  در دل اين توده نا‌منسجم، هر شخص جايگاهي براي بي‌پناهي خود مي‌جويد. گاهي اين بي‌پناهي در تكرار خود جمع مي‌شود و عادت‌پذير مي‌گردد. اما اغلب طرد مي‌شود و ناامني، بستر زندگي فردي و اجتماعي را از آن خود مي‌كند. ناامني، رفتارهاي معمول را دگرگون کرده، آشفتگي آورده و ثبات شخصيت را از بين برده است. ناگزير با جمعيتي روبرو هستيم كه به‌طرز ترحم‌برانگيزي تنوع مزاج دارند. بازي را از آخر شروع مي‌كنند. نگراني‌هاي لوكس دارند! حرف‌هاي حرفه‌ايي بلدند! و از بالا به آدم‌ها نگاه مي‌كنند… حيف!

غلط دیکته ها تلنبار شده بود انگار
از هر اشتباه يك سطر جریمه نوشتم
و در پایان هر جریمه آموختم،
برای گرفتن نمره بیست
بايد حرف به حرف غلطها را باور کنم
...
و یاد گرفتم که از نردبان هيچکسی بی اجازه بالا نروم
حتی اگر صاحب نردبان خود را همسایه خدا دانست
آخر چه کسی می داند، شايد اين نردبان هم به آسمان نرسيد!

در سراسر آنچه که من از وجود خودم در انظار دیگران، نشان داده ام ، همواره ابعاد اساسی و مهم و کلیدی شخصیّتم را نیز در کنج خانه ی ذهن و روح خود پنهان کرده ام. میدانم ریشه های درخت انسان در تاریکی اسرار فردی اش محفوظ می مانند. هیچکس نمی تواند خود را ریشه کن کند و خویشتن را در تمام ابعاد وجودی اش در برابر دیگران، آشکار و عرضه کند. و بسیاری از رازها را ما با مرگ خود به گور می بریم.